Het is op de internationale markt voor creditcards gebruikelijk in het transactietarief voor de acceptanten (de �merchants services charge�), de vergoeding op te nemen die de acquirer aan de issuer betaalt, de interchange fee. Dit is een vergoeding voor de kosten van autorisatie, verwerking en voor het debiteurenrisico (de issuer int het verschuldigde bedrag later bij zijn klant en loopt het risico van non-betaling). Er is veel wetenschappelijk en politiek debat over de meest efficiënte prijsstructuur in de cardsmarkt. Deze markt wordt in de economische litteratuur wel aangeduid als een tweezijdige markt, omdat bij één cardbetaling telkens twee aanbieders en twee afnemers zijn betrokken: aan de ene kant de issuer en de kaarthouder en aan de andere kant de acquirer en de kaartacceptant.

Het is gebruikelijk in een dergelijke markt dat de meest prijsgevoelige kant, meestal de kaarthouder, geen of een relatief laag transactietarief betaalt, terwijl de minst prijsgevoelige kant, meestal de acceptant, een relatief hoog tarief betaalt. Ook de markt voor Maestro is een tweezijdige markt, met een nultarief voor de consument en een vast transactietarief voor de acceptant. Hier hebben de issuers en acquirers geen interchange fee ingesteld, maar trachten beide partijen ieder hun eigen kosten te dekken (bijvoorbeeld uit rente-opbrengsten op de tegoeden die kaarthouders op hun betaalrekening aanhouden). Bij internationale acceptatie van debitcards (zoals bijvoorbeeld Maestro) wordt wel een interchange fee gehanteerd. Voor meer informatie over het fenomeen interchange fee verwijzen we naar een rapport van de Europese Commissie over concurrentie in de Europese markt voor betalingen met debit- en creditcards.

(Report on the retail banking sector inquiry, Part B. Competition in the market for payment cards and payment systems�, European Commission , Directorate-General for Competition, 31 January 2007).